Ik ben iemand die makkelijk doorgaat. Op werk, thuis, in contact met anderen.
Ik zeg vaak ja terwijl ik eigenlijk nee voel. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het zo gegroeid is.
De laatste tijd merkte ik dat ik voller zat dan ik dacht. Sneller moe, sneller geïrriteerd. Ik hield alles nog wel draaiende, maar vanbinnen voelde het krap. Er was weinig ruimte meer voor mijzelf.
Via via hoorde ik over Happy Hour bij Sabriene. Geen coaching, geen traject. Gewoon een uur. Dat sprak me aan. Tijdens dat uur gebeurde er meer dan ik had verwacht, zonder dat het zwaar werd. Er was rust. Tijd om te landen. Voor het eerst in lange tijd merkte ik hoe gespannen mijn lijf eigenlijk was.
Sabriene nodigde mij uit om te schrijven. Tien minuten vanaf de zin: “Tot hier”. Woorden kwamen vanzelf. Over geven, over aanpassen, over hoe vaak ik mijn eigen grens pas voel als ik er al overheen ben gegaan. Het was confronterend, maar ook opluchtend. Alsof iets eindelijk hardop mocht bestaan.
Na het uur liep ik niet weg met kant-en-klare antwoorden. Wel met ruimte. Met helderheid. En met het besef dat mijn grens niet iets is wat ik moet leren, maar iets wat ik mag voelen.
Wat me het meest bijbleef, was één zin die ik opschreef. Die raakte me. Niet emotioneel dramatisch, maar stil en diep. In de dagen erna merkte ik subtiele veranderingen. Ik neem vaker pauze. Ik ben me bewuster van wanneer iets te veel is. En ik durf dit ook eerder uit te spreken.
Happy Hour was geen oplossing. Het was een ontmoeting met mezelf. En precies dat had ik nodig.
Madelon
Maak hier vandaag nog je afspraak met mij.
Liefs Sabriene
